Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

13 Νοεμβρίου 2008

Θα ξαναγράψω σύντομα, έγραψα στο προηγούμενο post και κρατάω τον λόγο μου.
Να ένα καλό βήμα, κρατάω τον λόγο μου για ένα, δυο, τρία πράγματα και συνεχίζω.
Μου άρεσε πάρα πολύ η εικόνα στο προηγούμενο post, όλες οι εικόνες που συνοδεύω τα post μου αρέσουν - για αυτό και τις διαλέγω - αλλά η προηγούμενη είναι μέσα στον κλίμα της ψυχολογίας μου όπως αυτή διαγράφεται μέσα από τα μάτια της ψυχολόγου μου και όχι μόνο.
Αισθανόμουν - και ακόμα το αισθάνομαι καμιά φορά - άχρηστη, καμένο χαρτί, επιζήμια για τους γύρω μου. Αλλά ελπίζω σαν τον φοίνικα να αναγεννιέμαι από τις στάχτες μου, που προέρχονται από την ίδια μου την φωτιά.
Αισθάνομαι σαν μικρό κοριτσάκι που έχω ανάγκη από ζεστασιά, προστασία και καθοδήγηση αλλά την ίδια στιγμή κάνω τεράστια βήματα στον κόσμο των μεγάλων και κάπου εκεί μπερδεύομαι αλλά τα πάω καλά.
Κάποια στιγμή μου πρότεινε η ψυχολόγος μου να πάρω φάρμακα γιατί αντιμετώπιζα δύσκολα την καθημερινότητα και θα ήταν πιο εύκολα για μένα με βοήθεια τέτοιου είδους.Δεν θέλω να στηριχτώ σε ουσίες ξένες προς εμένα, ξένες προς το σκεπτικό μου και αρνήθηκα αν και το σκέφτηκα πάρα πολύ σοβαρά.
Καλή συνέχεια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: