Η ζωή είναι κάπου εκτός internet. Σχεδόν καθημερινά όμως σκέφτομαι να γράψω πράγματα εδώ στο blog. Πράγματα που συμβαίνουν ή πράγματα που σκέφτομαι, πράγματα που διαβάζω ή πράγματα που μου λένε, αλλά όταν έρθει η στιγμή να καθίσω να γράψω κάτι, τότε κολλάει το μυαλό, η σκέψη, τα δάκτυλα και οι στιγμές περνάνε. Γενικά έχω την αίσθηση πως κάπου έχω κολλήσει, στον χρόνο και στον χώρο.
Και έτσι έρχονται στο μυαλό κομμάτια από το "Περπατώ Και Ονειρεύομαι" της Μαρίας Λαμπαδαρίδου-Πόθου, λόγια της Ουίννυ στις "Ευτυχισμένες Μέρες" του Σάμουελ Μπέκετ, "Και η μέρα κυλά χωρίς να έχεις πει αυτό που είχες να πεις, χωρίς να έχεις κάνει αυτό που είχες να κάνεις... Και μένεις άδειος, με τις ώρες ακόμα να τρέχουν, χωρίς να έχεις πια τίποτα να πεις, τίποτα να κάνεις...", λόγια του ποιητή "Το ποσοστό της ομορφιάς που μου αναλογούσε, το ξόδεψα όλο!".
Μπα, όχι όλο, όχι εγώ. Το ποσοστό της ομορφιάς που μου αναλογούσε σε αυτή την γη, έμεινε απείραχτο στον παρελθόν, παρακαταθήκη για το μέλλον. Κάποιες φευγαλέες στιγμές πέρασα δίπλα του και νόμιζα ότι το άγγιξα αλλά ήταν ένα άγγιγμα μόνο. Κουράστηκα πια να φοβάμαι και κουράστηκα πια να ελπίζω. Συνεχίζω...
Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με την νονά μου, κάνει μαθήματα αρχαίων στο γιο καθότι φέτος γυμνάσιο. Είναι συνταξιούχος φιλόλογος και φίλες με την μητέρα μου από τα παιδικά τους χρόνια. Δύσκολα τα πράγματα, είπε, κάνει συνέχεια λάθη, ακόμα και όταν τα διορθώνει κάνει λάθος στα σωστά. Ξέρουμε όλοι πια ότι για αυτό - και για άλλα πολλά - ευθύνεται η δυσλεξία αλλά αυτό δεν κάνει τα πράγματα καλύτερα. Δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν θα μπορούσε μια φράση να κλείσει καλύτερα τις σκέψεις μου, ειλικρινά δεν ξέρω τι να κάνω και όχι μόνο με το θέμα του παιδιού. Αυτό ας πούμε είναι σταγόνα στον ωκεανό. Έχω δεκάδες πράγματα να τριγυρίζουν στο μυαλό μου ζητώντας λύσεις. Θέλω να βάλω την ζωή μου σε μια βάση, σε μια σειρά. Ζητάω πολλά; Και τα θέλω! Κουράστηκα. Απογοητεύτηκα. Μια περίεργη σύμπτωση είναι ότι κοιτάζοντας προς τα πίσω το blog ανακάλυψα ότι πριν από δυο χρόνια ακριβώς έγραψα για την δυσλεξία και πριν ένα μήνα ακριβώς έγραψα γενικώς εδώ. Όχι πως δίνω κάποια σημασία σε αυτές τις συμπτώσεις.
Καλή συνέχεια. Πρέπει να γράψω ή να το κλείσω σκέφτηκα σήμερα το πρωί για το blog. Δεν θέλω να το κλείσω άρα επέστρεψα.
Πέρασαν μήνες από την τελευταία γραφή. Εδώ και έξι μήνες ζω - επιτέλους - μόνη μου με τα παιδιά και με το διαζύγιο στο συρτάρι. Ψυχολογικά είμαι καλύτερα από ότι γράφω συνήθως αν και θα ήθελα να ήμουν καλύτερα. Οι σκέψεις κυλούν με βήματα, πότε δυο μπροστά και ένα πίσω, πότε μόνο δυο μπροστά και καθόλου πίσω. Σιγά σιγά άλλα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους και άλλα μπαίνουν στην θέση τους και εγώ πατάω λίγο πιο πολύ κάθε μέρα στην δική μου ζωή.
Η ζωή είναι κάπου εκτός internet. Σχεδόν καθημερινά όμως σκέφτομαι να γράψω πράγματα εδώ στο blog. Πράγματα που συμβαίνουν ή πράγματα που σκέφτομαι, πράγματα που διαβάζω ή πράγματα που μου λένε, αλλά όταν έρθει η στιγμή να καθίσω να γράψω κάτι, τότε κολλάει το μυαλό, η σκέψη, τα δάκτυλα και οι στιγμές περνάνε. Γενικά έχω την αίσθηση πως κάπου έχω κολλήσει, στον χρόνο και στον χώρο.
