Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

25 Ιανουαρίου 2014

Κάποτε ήταν ένα νέο ζευγάρι που μετακόμισε σε καινούργια γειτονιά.
Καθώς έτρωγαν το πρώτο τους πρωινό στο νέο τους σπίτι, η γυναίκα κοίταξε έξω από το παράθυρο και είδε τη γειτόνισσα που εκείνη την ώρα άπλωνε την μπουγάδα της.
“Ά, τα ρούχα δεν είναι και πολύ καθαρά”, σχολίασε, “η γειτόνισσα δεν ξέρει να πλένει καλά. Μάλλον χρειάζεται να χρησιμοποιεί περισσότερο σαπούνι”.
Ο σύζυγος κοίταξε την μπουγάδα αλλά δε είπε τίποτα.
Κάθε φορά που η γειτόνισσα άπλωνε την μπουγάδα της, η γυναίκα έκανε τα ίδια σχόλια.
Ένα μήνα αργότερα, ένιωσε μεγάλη έκπληξη, όταν είδε ότι τα ρούχα που είχε απλώσει η γειτόνισσα ήταν πιο καθαρά και είπε στον άντρα της :
“Για δες! Η γειτόνισσα έμαθε επιτέλους να πλένει. Αναρωτιέμαι ποιος την έμαθε”.
“Ξέρεις ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί και καθάρισα τα τζάμια μας!” γύρισε και της είπε ο άντρας της.
(Έτσι συμβαίνει και στη ζωή. Ο τρόπος που βλέπουμε τους άλλους εξαρτάται από το πόσο καθαρά είναι τα “τζάμια μας”).

Ένα βράδυ ένας γέρος Ινδιάνος της φυλής Cherokee, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.
Είπε: «Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο «λύκων» που υπάρχουν μέσα σε όλους μας.
Ο ένας είναι το Κακό. – Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό. – Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, ο ανθρωπισμός, η συμπόνοια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια.»
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: «Ποιος λύκος νικάει παππού;»
Ο γέρο- Ινδιάνος απάντησε απλά «Αυτός που ταΐζεις.»

Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια.
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμίσουν, θα σε περιποιηθούν,
θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις."
(Θ. Βέγγος)

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010

18 Ιανουαρίου 2010

Η ζωή είναι κάπου εκτός internet. Σχεδόν καθημερινά όμως σκέφτομαι να γράψω πράγματα εδώ στο blog. Πράγματα που συμβαίνουν ή πράγματα που σκέφτομαι, πράγματα που διαβάζω ή πράγματα που μου λένε, αλλά όταν έρθει η στιγμή να καθίσω να γράψω κάτι, τότε κολλάει το μυαλό, η σκέψη, τα δάκτυλα και οι στιγμές περνάνε. Γενικά έχω την αίσθηση πως κάπου έχω κολλήσει, στον χρόνο και στον χώρο.
Και έτσι έρχονται στο μυαλό κομμάτια από το "Περπατώ Και Ονειρεύομαι" της Μαρίας Λαμπαδαρίδου-Πόθου,
λόγια της Ουίννυ στις "Ευτυχισμένες Μέρες" του Σάμουελ Μπέκετ, "Και η μέρα κυλά χωρίς να έχεις πει αυτό που είχες να πεις, χωρίς να έχεις κάνει αυτό που είχες να κάνεις... Και μένεις άδειος, με τις ώρες ακόμα να τρέχουν, χωρίς να έχεις πια τίποτα να πεις, τίποτα να κάνεις...", λόγια του ποιητή "Το ποσοστό της ομορφιάς που μου αναλογούσε, το ξόδεψα όλο!".
Μπα, όχι όλο, όχι εγώ. Το ποσοστό της ομορφιάς που μου αναλογούσε σε αυτή την γη, έμεινε απείραχτο στον παρελθόν, παρακαταθήκη για το μέλλον. Κάποιες φευγαλέες στιγμές πέρασα δίπλα του και νόμιζα ότι το άγγιξα αλλά ήταν ένα άγγιγμα μόνο. Κουράστηκα πια να φοβάμαι και κουράστηκα πια να ελπίζω. Συνεχίζω...

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Δυσλεξία (2)

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με την νονά μου, κάνει μαθήματα αρχαίων στο γιο καθότι φέτος γυμνάσιο. Είναι συνταξιούχος φιλόλογος και φίλες με την μητέρα μου από τα παιδικά τους χρόνια. Δύσκολα τα πράγματα, είπε, κάνει συνέχεια λάθη, ακόμα και όταν τα διορθώνει κάνει λάθος στα σωστά. Ξέρουμε όλοι πια ότι για αυτό - και για άλλα πολλά - ευθύνεται η δυσλεξία αλλά αυτό δεν κάνει τα πράγματα καλύτερα. Δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν θα μπορούσε μια φράση να κλείσει καλύτερα τις σκέψεις μου, ειλικρινά δεν ξέρω τι να κάνω και όχι μόνο με το θέμα του παιδιού. Αυτό ας πούμε είναι σταγόνα στον ωκεανό. Έχω δεκάδες πράγματα να τριγυρίζουν στο μυαλό μου ζητώντας λύσεις. Θέλω να βάλω την ζωή μου σε μια βάση, σε μια σειρά. Ζητάω πολλά; Και τα θέλω! Κουράστηκα. Απογοητεύτηκα. Μια περίεργη σύμπτωση είναι ότι κοιτάζοντας προς τα πίσω το blog ανακάλυψα ότι πριν από δυο χρόνια ακριβώς έγραψα για την δυσλεξία και πριν ένα μήνα ακριβώς έγραψα γενικώς εδώ. Όχι πως δίνω κάποια σημασία σε αυτές τις συμπτώσεις.

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2009

21 Σεμπτεμβρίου 2009

Καλή συνέχεια. Πρέπει να γράψω ή να το κλείσω σκέφτηκα σήμερα το πρωί για το blog. Δεν θέλω να το κλείσω άρα επέστρεψα.
Πέρασαν μήνες από την τελευταία γραφή. Εδώ και έξι μήνες ζω - επιτέλους - μόνη μου με τα παιδιά και με το διαζύγιο στο συρτάρι. Ψυχολογικά είμαι καλύτερα από ότι γράφω συνήθως αν και θα ήθελα να ήμουν καλύτερα. Οι σκέψεις κυλούν με βήματα, πότε δυο μπροστά και ένα πίσω, πότε μόνο δυο μπροστά και καθόλου πίσω. Σιγά σιγά άλλα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους και άλλα μπαίνουν στην θέση τους και εγώ πατάω λίγο πιο πολύ κάθε μέρα στην δική μου ζωή.

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2009

Έτσι Για Το Καλό

Χρόνια Πολλά!

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Γιατί;

Προχτές το Σάββατο το μεσημέρι πήγα με τα παιδιά και φάγαμε σε ένα φοιτητικό εστιατόριο. Στην μέση του φαγητού γυρνάει ο γιος και λέει χαμηλόφωνα, πρόσεξε τι λες και τι κάνεις γιατί μπήκε αστυνομικός. Γύρισα κοίταξα τον αστυνομικό, γύρισα κοίταξα τον γιο και του είπα ότι δεν χρειάζεται να προσέχω τι λέω και τι κάνω, αυτός είναι για να μας προσέχει και να μας φυλάει. Ούτε 12 ώρες δεν πέρασαν και μετάνιωσα για αυτό που είπα και δεν θέλω και δεν μπορώ να κοιτάξω στα μάτια το παιδί μου και να του πω τα ίδια λόγια. Δεν θέλω να είμαι αντικειμενική για όλα αυτά που ζούμε. Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική για όλα αυτά που ζούμε. Στην θέση του Αλέξανδρου θα μπορούσε να ήταν ο ανιψιός μου, η κόρη μου, ο γιος μου, οποιοδήποτε παιδί. Έχει στεγνώσει το μυαλό μου, έχουν στερέψει οι σκέψεις μου, έχει παγώσει η ψυχή μου. Ένα τεράστιο γιατί πλανιέται παντού. Καλό ταξίδι αγγελούδι, κουράγιο μητέρα.

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

13 Νοεμβρίου 2008

Θα ξαναγράψω σύντομα, έγραψα στο προηγούμενο post και κρατάω τον λόγο μου.
Να ένα καλό βήμα, κρατάω τον λόγο μου για ένα, δυο, τρία πράγματα και συνεχίζω.
Μου άρεσε πάρα πολύ η εικόνα στο προηγούμενο post, όλες οι εικόνες που συνοδεύω τα post μου αρέσουν - για αυτό και τις διαλέγω - αλλά η προηγούμενη είναι μέσα στον κλίμα της ψυχολογίας μου όπως αυτή διαγράφεται μέσα από τα μάτια της ψυχολόγου μου και όχι μόνο.
Αισθανόμουν - και ακόμα το αισθάνομαι καμιά φορά - άχρηστη, καμένο χαρτί, επιζήμια για τους γύρω μου. Αλλά ελπίζω σαν τον φοίνικα να αναγεννιέμαι από τις στάχτες μου, που προέρχονται από την ίδια μου την φωτιά.
Αισθάνομαι σαν μικρό κοριτσάκι που έχω ανάγκη από ζεστασιά, προστασία και καθοδήγηση αλλά την ίδια στιγμή κάνω τεράστια βήματα στον κόσμο των μεγάλων και κάπου εκεί μπερδεύομαι αλλά τα πάω καλά.
Κάποια στιγμή μου πρότεινε η ψυχολόγος μου να πάρω φάρμακα γιατί αντιμετώπιζα δύσκολα την καθημερινότητα και θα ήταν πιο εύκολα για μένα με βοήθεια τέτοιου είδους.Δεν θέλω να στηριχτώ σε ουσίες ξένες προς εμένα, ξένες προς το σκεπτικό μου και αρνήθηκα αν και το σκέφτηκα πάρα πολύ σοβαρά.
Καλή συνέχεια.