Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007

19 Σεπτεμβρίου 2007

Σιωπή. Ηρέμησα κάπως.
Θέλω ακόμα χρόνο και τόπο για να βγάλω μια άκρη από όλα αυτά που ζω, για να βάλω σε μια σειρά όλα αυτά που ζω, αλλά είμαι σε καλό μονοπάτι. Τους τελευταίους μήνες πιέστηκα πάρα πολύ και τελικά έχασα την υγεία μου και σωματική και ψυχική. Περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή στην ζωή μου. Έκανα τόσα σχέδια για το καλοκαίρι αλλά όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός, γελά. Ίσως γιατί ήταν μικρά όνειρα. Στα μικρά γελά, στα μεγάλα αναγκάζετε να τα πραγματοποιήσει εκ των πραγμάτων. Τίποτα από όλα όσα ονειρευόμουν δεν έγιναν - έκανα αυτό το καλοκαίρι.
Ήθελα να γίνει η σχέση μου όπως παλιά, να μαζέψω το σπίτι μου όπως παλιά, να μαζέψω το δικό του σπίτι όπως το δικό μου, να βάψω το δωμάτιο του μικρού, να πάω λίγες μέρες διακοπές ή έστω καμιά εκδρομή, να περάσω δημιουργικό χρόνο με τα παιδιά, να κάνω μπάνια, να βρω μια εργασία, να διαβάσω μαθηματικά για το πανεπιστήμιο, να γράψω σε αυτή εδώ την γωνιά του ίντερνετ, να βρω τον εαυτό μου.
Αλλά κάθε μέρα αισθανόμουν να φεύγει η ζωή μέσα από το σώμα μου και η ηρεμία μέσα από την ψυχή μου και εκνευριζόμουν για αυτό. Κάθε μέρα έλεγα τώρα θα γίνει το μεγάλο μπαμ και θα πάω στο νοσοκομείο για την εγχείρηση και με τρέλαινε αυτό. Και το μυαλό χοροπήδαγε σε σκοτεινά μονοπάτια που πίσω από κάθε στροφή κρυβόταν μάσκες θανάτου. Την ημέρα δεν μπορούσα να ησυχάσω από την καθημερινότητα που ρουφούσε όση ενέργεια είχε απομείνει μέσα μου και την νύχτα όταν δεν πάθαινα κρίση άγχους ή πανικού και κοιμόμουν πεταγόμουν μέσα στον ύπνο μου από αίμα, συναισθήματα και σκέψεις.
Δεν ξέρω αν έπιασα πάτο πάντως σίγουρα τον άγγιξα και είχε μια γλοιώδη υφή. Μια αίσθηση αίματος λίγο νωπού, λίγο ξεραμένου. Αηδία.
Σε όλο αυτό τον κατήφορο ένα χέρι κρατούσε το δικό μου - του συντρόφου μου - αλλά τα προβλήματα ήταν συσσωρευμένα, βαθιά και βαριά και αν δεν άρχιζα θεραπεία – ομοιοπαθητική - δεν θα αντέχαμε. Ακόμα και τώρα που λέω αντέξαμε δεν ξέρω τι έχουμε χάσει και τι έχουμε κερδίσει από αυτή την περιπέτεια.
Έχω αρχίσει σιγά σιγά αλλά σταθερά και όχι χωρίς - ευτυχώς ελάχιστα - πισωγυρίσματα όπως λέει και ο γιατρός μου να ανεβαίνω και εγώ αισθάνομαι μέσα μου να βρίσκω τον εαυτό μου, να πιστεύω στον εαυτό μου. Και αυτό είναι σημαντικό. Να πιστέψω σε μένα. Λοιπόν υψώνω το ποτήρι και πίνω στην υγειά μου. Στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον.

1 σχόλιο:

George είπε...

Στην υγειά σου λοιπόν. Σηκώνω και εγώ το ποτήρι μου και πίνω γι'αυτό.
Σίγουρα κάποια στιγμή όλα θα γίνουν παρελθόν και η ζωή θα φαίνεται ομορφότερη.
Βλέπεις η ζωή δεν σταματά και δεν περιμένει. Είμαστε υποχρεωμένοι να την ακολουθούμε αρκεί να προλαβαίνουμε και να θέλουμε να την ζούμε.
Πάντα γερή χωρίς προβλήματα και με την αγκαλιά σου γεμάτη χαρές.