Δεν θέλω να γράφω blog επώνυμα. Γιατί απλά δεν θέλω να βγω σε ένα κεντρικό σημείο αυτής της χώρας, να μιλάω στον ένα και στον άλλο και να του λέω με λένε έτσι και έχω αυτό το πρόβλημα. Να με κοιτάνε περίεργα, να κουνάνε το κεφάλι τους και να μουρμουράνε. Να κρίνουν τις σκέψεις μου και τις πράξεις μου. Ανοίγω την σκέψη μου στον σύντροφό μου, στον γιατρό μου και στο blog μου. Δεν έχω κανέναν άλλο στον κόσμο να το κάνω αυτό. Με σεβασμό δανείζομαι τα λόγια του ποιητή :
Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει, παραπετάσματα βουνών, αρχιπέλαγα, γυμνοί γρανίτες.
Αθώα ή ένοχη;
Δεν ξέρω. Σκέφτομαι ότι η κρίση κάποιου... για κάτι... έχει σχέση με την οπτική γωνία που βλέπει τα πράγματα.
Αλλά δεν μπορώ να σκέφτομαι κρίσεις και κριτές άλλο πια.
Χάνω χρόνο. Και δεν έχω άλλο χρόνο για να χάσω. Δεν έχω άλλο χρόνο για κρίση πανικού, ή κρίση άγχους, ή κουβέντες που πληγώνουν.
Έβαλα βενζίνη στο αυτοκίνητο και φεύγω.
Καλό μου ταξίδι.
( άσχετο με το θέμα - στο μυαλό μου γυρίζουν σαν σημείο αναφοράς ηρεμίας και χαλάρωσης οι στιγμές εκείνου του Σαββάτου στην Κλειτορία )
Αισθάνομαι κάπως καλύτερα από τις προηγούμενες μέρες. Έκανα μια καλή προσπάθεια με την 3η εργασία αλλά δεν περιμένω περισσότερο από 2, βάζω σε μια τάξη καλή τις σκέψεις μου, αντιστάθηκα σθεναρά στο ενδεχόμενο να πάρω ψυχοφάρμακα με την βοήθεια του ομοιοπαθητικού γιατρού μου - ευχαριστώ Κυριάκο - όχι ότι θα ήταν το τέλος του κόσμου αλλά σίγουρα θα ήταν για την δική μου σκέψη ένα βήμα πίσω ή για την σκέψη των γύρω μου το λιγότερο ένα δεκανίκι που θα έπρεπε να στηριχθώ για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αισθάνομαι λίγο πιο δυνατή από τις προηγούμενες μέρες. Έχω δώσει σε αρκετές εταιρίες βιογραφικά και πιστεύω ότι θα βρω μια εργασία με κάποια σταθερά δεδομένα, βέβαια τα χρήματα λιγοστεύουν εντυπωσιακά επικίνδυνα αλλά μέχρι να τελειώσουν σίγουρα θα βρω εργασία. Όλα θα πάνε καλά. Όλα πάνε καλά.
Παράτησα την 3η εργασία, μάλλον και το πανεπιστήμιο. Έχω πάρα πολλά στο μυαλό μου. Σχέσεις, διαζύγιο, παιδιά, σπίτι, γονείς, δουλειά, χρήματα, πανεπιστήμιο. Όλα αυτά ένα κουβάρι στο μυαλό μου ανακατωμένα με θυμό.
Πέτυχα ένα 6.7 στην δεύτερη εργασία. Δεν είναι άσχημα αν αναλογιστώ τις δυσκολίες των ημερών. Μόλις ήρθε η βαθμολογία της δεύτερης εργασίας, ήρθε και η τρίτη εργασία. Συνεχίζω.
Τι λόγο θε να δώσουμε γυμνοί στην μοναξιά όπου αγνότητα και δίκιο ζουν μαζί συνταιριασμένα; Ποιος θα τολμήσει να πει πως έπραξε σωστά σαν το στερνό ερώτημα τεθεί: «πες μου για σένα!;»
Σήμερα έχω γενέθλια. Κλείνω τα 40 και μπαίνω στα 39. Καλό μου ακούγεται. (Ήταν μια ανεπιτυχή προσπάθεια για χιούμορ).
Δεν έχω να πω τίποτα για μένα. Δεν έχω κάνει τίποτα για μένα. Έτσι αισθάνομαι τον τελευταίο καιρό.
Ότι και αν έχω κάνει πάντα κάποιος ήταν δυσαρεστημένος.
Λένε ότι όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες. Δεν έσπειρα ανέμους αλλά θέρισα θύελλες. Μάλλον με θέρισαν οι θύελλες. Με τσάκισαν. Κομμάτια.
Να θυμηθώ κάποια στιγμή να μηνύσω τον εαυτό μου για παραμέληση ενηλίκου.
Αθώα ή ένοχη;
Δεν θέλω να γράφω blog επώνυμα. Γιατί απλά δεν θέλω να βγω σε ένα κεντρικό σημείο αυτής της χώρας, να μιλάω στον ένα και στον άλλο και να του λέω με λένε έτσι και έχω αυτό το πρόβλημα. Να με κοιτάνε περίεργα, να κουνάνε το κεφάλι τους και να μουρμουράνε. Να κρίνουν τις σκέψεις μου και τις πράξεις μου. Ανοίγω την σκέψη μου στον σύντροφό μου, στον γιατρό μου και στο blog μου. Δεν έχω κανέναν άλλο στον κόσμο να το κάνω αυτό. Με σεβασμό δανείζομαι τα λόγια του ποιητή : 
