Έτσι Για Το Καλό

Χρόνια Πολλά!

Γιατί;

Προχτές το Σάββατο το μεσημέρι πήγα με τα παιδιά και φάγαμε σε ένα φοιτητικό εστιατόριο. Στην μέση του φαγητού γυρνάει ο γιος και λέει χαμηλόφωνα, πρόσεξε τι λες και τι κάνεις γιατί μπήκε αστυνομικός. Γύρισα κοίταξα τον αστυνομικό, γύρισα κοίταξα τον γιο και του είπα ότι δεν χρειάζεται να προσέχω τι λέω και τι κάνω, αυτός είναι για να μας προσέχει και να μας φυλάει. Ούτε 12 ώρες δεν πέρασαν και μετάνιωσα για αυτό που είπα και δεν θέλω και δεν μπορώ να κοιτάξω στα μάτια το παιδί μου και να του πω τα ίδια λόγια. Δεν θέλω να είμαι αντικειμενική για όλα αυτά που ζούμε. Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική για όλα αυτά που ζούμε. Στην θέση του Αλέξανδρου θα μπορούσε να ήταν ο ανιψιός μου, η κόρη μου, ο γιος μου, οποιοδήποτε παιδί. Έχει στεγνώσει το μυαλό μου, έχουν στερέψει οι σκέψεις μου, έχει παγώσει η ψυχή μου. Ένα τεράστιο γιατί πλανιέται παντού. Καλό ταξίδι αγγελούδι, κουράγιο μητέρα.

13 Νοεμβρίου 2008

Θα ξαναγράψω σύντομα, έγραψα στο προηγούμενο post και κρατάω τον λόγο μου.
Να ένα καλό βήμα, κρατάω τον λόγο μου για ένα, δυο, τρία πράγματα και συνεχίζω.
Μου άρεσε πάρα πολύ η εικόνα στο προηγούμενο post, όλες οι εικόνες που συνοδεύω τα post μου αρέσουν - για αυτό και τις διαλέγω - αλλά η προηγούμενη είναι μέσα στον κλίμα της ψυχολογίας μου όπως αυτή διαγράφεται μέσα από τα μάτια της ψυχολόγου μου και όχι μόνο.
Αισθανόμουν - και ακόμα το αισθάνομαι καμιά φορά - άχρηστη, καμένο χαρτί, επιζήμια για τους γύρω μου. Αλλά ελπίζω σαν τον φοίνικα να αναγεννιέμαι από τις στάχτες μου, που προέρχονται από την ίδια μου την φωτιά.
Αισθάνομαι σαν μικρό κοριτσάκι που έχω ανάγκη από ζεστασιά, προστασία και καθοδήγηση αλλά την ίδια στιγμή κάνω τεράστια βήματα στον κόσμο των μεγάλων και κάπου εκεί μπερδεύομαι αλλά τα πάω καλά.
Κάποια στιγμή μου πρότεινε η ψυχολόγος μου να πάρω φάρμακα γιατί αντιμετώπιζα δύσκολα την καθημερινότητα και θα ήταν πιο εύκολα για μένα με βοήθεια τέτοιου είδους.Δεν θέλω να στηριχτώ σε ουσίες ξένες προς εμένα, ξένες προς το σκεπτικό μου και αρνήθηκα αν και το σκέφτηκα πάρα πολύ σοβαρά.
Καλή συνέχεια.

11 Νοεμβρίου 2008

Αμαρτία; ( αμαρτία η [amartía] : παράβαση ορισμένου θρησκευτικού ή εκκλησιαστικού κανόνα σφάλμα, λάθος ).
Οι μέρες περνούν δύσκολα. Αισθάνομαι σαν να αναρρώνω. Οι νύχτες περνούν εύκολα.
Κοιμάμαι σχετικά νωρίς κοντά στα μεσάνυχτα και ξυπνάω σχετικά νωρίς κοντά στις επτά.
Το καλό είναι ότι συχνά πυκνά χορταίνω ύπνο, όχι πως κουράζομαι και ιδιαίτερα σωματικά. Το κακό είναι ότι δεν είμαι τόσο καλά όσο θα ήθελα να είμαι.
Δεν έρχονται πια κρίσεις πανικού εδώ και αρκετό καιρό, αλλά αν θα έπρεπε να χαρακτηρίσω με μια λέξη τον εσωτερικό μου κόσμο, θα χρησιμοποιούσα την λέξη μελαγχολία, ίσως όμως να είναι κάτι πιο βαθύτερο.
Αισθάνομαι ότι διαπράττω ένα σοβαρό έγκλημα προς εμένα και προς τους ανθρώπους που με αγαπούν και με βλέπουν σε αυτή την κατάσταση τόσο καιρό. Και αυτό με ρίχνει ακόμα περισσότερο.
Το παρήγορο είναι ότι αυτό το post το έγραψα πριν 6 μήνες και είχε μέσα δύσκολα δεδομένα που άλλαξα γιατί δεν ισχύουν πια, άρα είμαι κάπως καλύτερα από τότε, αλλά όχι τόσο καλά όσο θα ήθελα. Επίσης έσβησα 2 - 3 post, που αφού δεν αναρτήθηκαν τότε που τα έγραψα και δεν ισχύουν πια αυτά που είχα γράψει, δεν υπάρχει λόγος να αναρτηθούν ποτέ. Θα ξαναγράψω σύντομα.

Μακρύ Καυτό Καλοκαίρι

Μετά από 17 μέρες που μιλήσαμε στα παιδιά για το διαζύγιο μιλήσαμε και στους γονείς μου. Τελικά γενικά τα πράγματα είναι πιο εύκολα από ότι τα περιμένω. Περίμενα αυτό το καλοκαίρι να είναι δύσκολο λόγω των διαδικασιών του διαζυγίου και έκανα σχέδια για να είναι όσο το δυνατό πιο ήρεμο και πιο ήσυχο αλλά όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια κάποιος γελά. Προέκυψαν δύο προβλήματα με την υγεία της μικρής, ευτυχώς όχι σοβαρά αλλά με αρκετό τρέξιμο και άγχος και προέκυψαν και δύο προβλήματα με την ηρεμία του σπιτιού σαν κτίριο, από την μια οικοδομή και από την άλλη αγωγός υδάτων. Και προκύπτουν καθημερινά χίλια δυο που πρέπει να αντιμετωπίσω. Ο ψυχίατρος λέει δεν χρειάζομαι φάρμακα και η ψυχολόγος λέει είναι μια περίοδος έντονου άγχους και στρες απολύτως δικαιολογημένου και μόνο από την διαδικασία του διαζυγίου όχι συν όλα τα άλλα. Υπομονή.

Διαζύγιο

Προχτές μετά από αρκετές αναβολές μιλήσαμε στα παιδιά για το διαζύγιο. Μετά το μεσημεριανό φαγητό, τους είπαμε ότι τα αγαπάμε, ότι θα είμαστε δίπλα τους ότι και να συμβεί, ότι αυτά δεν έχουν καμιά ευθύνη για αυτό που θα τους πούμε και τους ανακοινώσαμε ότι δεν είμαστε καλά μαζί εδώ και χρόνια και αποφασίσαμε να χωρίσουμε. Ότι προσπαθήσαμε αρκετά να τα βρούμε μεταξύ μας αλλά ήταν αδύνατο και είναι καλύτερα έτσι για όλους, πριν αρχίσουμε να έχουμε γκρίνιες και καυγάδες. Ότι είναι οριστικό αλλιώς δεν θα τους το ανακοινώναμε. Κάπου εκεί βούρκωσα και βούρκωσε και ο μικρός. Άπλωσα το χέρι μου και τον αγκάλιασα και το βλέμμα μου συναντήθηκε με το βλέμμα της μικρής και άκουσα τα χείλη της να προφέρουν την φράση : "Μην κλάψεις σε παρακαλώ δεν γίνεται κάτι τραγικό". Και αμέσως ρούφηξε την μύτη του ο μικρός και είπε : "Κάθε τέλος είναι και μια καινούργια αρχή." Και συνέχισε : "Να σας πω και κάτι άλλο και αν θέλετε με πιστεύετε; Εγώ το είχα καταλάβει εδώ και καιρό και όλο σκεφτόμουν ότι όπου να ΄ναι θα μας πουν ότι θα πάρουν διαζύγιο". Και συμπλήρωσε και η μικρή : "Και εγώ το ίδιο". Η απορία της μικρής ήταν αν θα μείνουμε εδώ που μένουμε εμείς και οι απορίες του μικρού την άλλη μέρα αν θα παντρευτώ ξανά και την άλλη άλλη μέρα αν θα αλλάξουν επώνυμο τώρα που θα χωρίσω με τον πατέρα τους. Κοινή απορία πότε και πως θα βλέπουν τον πατέρα τους γιατί θα φύγει από την πόλη. Το μόνο σχόλιο που έχω να κάνω, λίγες μέρες μετά, είναι ότι ήταν πιο εύκολα τα πράγματα από ότι τα περίμενα και τελικά πιστεύω ότι γενικά τα πράγματα είναι πιο εύκολα από ότι τα περιμένω.

Ζέστη

Γεννήθηκα την πιο κρύα μέρα ενός Ιανουαρίου.
Την πιο κρύα μέρα που έχω ζήσει, λέει η μητέρα μου.
Μάλλον για αυτό υποφέρω από την ζέστη και απολαμβάνω το κρύο.