Γ'. Ο Πολιτισμός

Σε αυτή την μεγάλη πόλη με τις γιορταστικές φωταψίες φωλιάζει πολύ πόνος και πολύ κενό. Μια φοβερή σπατάλη έξω από το Θεό.

Κάποτε έψαυες τις κορυφές των ορέων και καπνίζανε. Αυτό το κάνουμε τώρα κι εμείς. Εσύ κάνε την άσφαλτο να βγάλει κρίνα. Αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε.

Όταν στερούμαστε το ψωμί, τη φωτιά, τη στέγη, είμασταν πλούσιοι από Θεό. Τώρα που χορτάσαμε στερηθήκαμε το Θεό.

Δ'. Διάλειμμα

Ο Θεός και ο άνθρωπος κάνουν μια διαίρεση. Το υπόλοιπο είναι η αγωνία. Δεν υπάρχει τέλεια διαίρεση.

Το πιο βαρύ πράγμα στον κόσμο είναι το ανθρώπινο δάκρυ. Είναι η μόνη περίπτωση όπου η ψυχή του ανθρώπου γίνεται ύλη και στάζει σε μια σταγόνα.

Αυτό το τέλειο σύμπαν κάπου έχει ένα ρήγμα : είναι η ψυχή μου.

Ε'. Η Ύπαρξη

Κύριε, έφυγες μαζύ με τα παιδικά χρόνια. Με τις αίσθησες αλλοτινών ημερών, που η μεγαλοσύνη τους ουδέ να σκεφτώ πλέον δύναμαι. Σπάνια ξανοίγεται μέσα μου ο ουρανός εκείνων των ημερών.

Οι μεγαλύτεροι τύραννοι της ανθρωπότητος στάθηκαν οι ιδέες. Και πάνω από όλες η ιδέα του Θεού. Ωστόσο πρέπει τις ιδέες να τις κατέχουμε. Η ιδέα του Θεού ας μας κατέχει.

Η διάνοια του ανθρώπου κρατάει τις μέσες των πραγμάτων. Τις άκρες τις κρατάει η διάνοια του Θεού : την αρχή και το τέλος της ζωής, την αρχή και το τέλος του κόσμου - αρχή και τέλος στην έκταση, στον χρόνο, στο νόημα. Η μέση των πραγμάτων είναι θετική, στέρεη, βέβαιη. Οι άκρες τους είναι φρικιαστικά αβέβαιες. Αν τοποθετήσει κανείς τον εαυτό του στη μέση είναι θετικός, σίγουρος, ακόμη και ευτυχής. Αν τον τοποθετήσει στις άκρες είναι αβέβαιος, ονειρικός, ακόμη και δυστυχής. Ο δεύτερος αργά ή γρήγορα θα ψάξει για στερεότητα στο Θεό. Αλλιώς θα έπρεπε να είναι ο ίδιος Θεός. Γιατί τον Θεό κανείς τον ζητάει στις στιγμές που πρέπει, και δεν μπορεί, να γίνει ο ίδιος Θεός.

Στ'. Η Συνάντηση

Λίγα ψήγματα χρυσού η αίσθηση της αιωνιότητας μέσα στην άμμο του χρόνου. Είμαι ο χρυσοθήρας της Αιωνιότητας.

Δεν μπορώ να καταλάβω τα μηνύματά σου, Κύριε. Είναι τα μενεξεδένια βουνά του ορίζοντα; Είναι η λιτανεία των τεφρών νεφών; Είναι το σμάρι τα πουλιά που σπεύδουν προς την δύση; Δεν μπορώ να καταλάβω τα μηνύματά σου, Κύριε. Είναι η φωνή του αγαπημένου που έσβυσε στο ακρογιάλι; Είναι μια νοσταλγική χειρονομία χαμένη στο χρόνο; Είναι η χορδή βαθειά μου που πάλλεται εναγώνια εις το διηνεκές; Είναι η μεγάλη στιγμή που χάθηκε για πάντα;

Οι άτραποι που οδηγούν στα βάθη του Θεού, περνάνε από τα βάθη του ανθρώπου. Και όταν οι άνθρωποι είναι αβαθείς, ο Θεός υποφέρει.

Ακροτελεύτιο

Επιθυμώ να γελάσω, δυνατά, τρανταχτά, να κυλιστώ χάμω σπαρταρώντας, ένα χειμαρρώδες γέλιο, μέχρι που να σπάσουν οι κλειδώσεις μου, ένα γέλιο συνεχές επί ώρες, μέρες, μήνες. Μήπως και βγάλω εκείνο τον κόκκο θλίψεως που ενδημεί στα βάθη του εαυτού μου.

26 Μαΐου 2007

Μπέρδεμα. Ένα κουβάρι η ζωή μου. Ένα κουβάρι οι σκέψεις μου.
Δεν ξέρω πόσο και πως θα αντέξω τις γύρω μου καταστάσεις.
Είναι η πρώτη φορά στην ζωή μου που με πιέζουν τόσο τόσες καταστάσεις.
Και δεν ξέρω αν αυτή η πίεση θα ενταθεί ή θα μειωθεί με την πάροδο του χρόνου. Πιστεύω ότι θα ενταθεί η πίεση αλλά ελπίζω να μειωθεί.
Και την Τρίτη το πρωί πάμε στο δικηγόρο για το διαζύγιο. Και στο τέλος του μήνα έχω εξετάσεις στο πανεπιστήμιο.
Και να ήταν μόνο αυτά.

Αντίο Αμαλία