19 Μαΐου 2007

Ιανουάριος του 1997. Έγκυος στον μικρό. Ήδη είχα υπερβεί την πιθανή ημερομηνία τοκετού. Μέχρι τις 9/1 θα έχεις γεννήσει μου είπε ο γιατρός. Στις 18/1 πήγα σε έναν γάμο και μου λέγανε μα καλά δεν θα γεννήσεις ποτέ εσύ; Θα το χωνέψεις; Στις 19/1 πήγα στην κλινική με υψηλή πίεση και η μαία θέλοντας και μη ενόχλησε τον γιατρό - δουλειά του ήταν - και με διώξανε τελικά κακήν κακώς γιατί ήδη είχα μκροσυσπάσεις και την άλλη μέρα θα γεννούσα. Ηρέμησα κάπως. Την άλλη μέρα πάλι στο δωματιάκι των ωδίνων. Και μετά στο χειρουργείο. Αγόρι αγόρι να σας ζήσει. Ένα υγιές μωρό.
Γκρίνιαζε. Άρχισα να τον θηλάζω. Πρώτα στην κλινική και στο σπίτι αργότερα, ησύχαζε στο στήθος αλλά μετά από λίγο ξανάρχιζε την γκρίνια. Άρχισα στην κλινική συμπλήρωμα με το μπιμπερό αλλά δεν έπινε ούτε χαμομηλάκι ούτε γαλατάκι. Οι μέρες περνούσαν και στην βδομάδα πάνω από μια ανόητη κίνηση καθώς σηκώθηκα να τον θηλάσω μέσα στην νύχτα έπαθα θλάση αυχένα. Φόρεσα μαλακό κολλάρο. Συνέχισα να τον θηλάζω. Αλλά το μωρό έχανε συνεχώς βάρος. Από την πρώτη μέρα ως την δέκατη τέταρτη.
Απαίτησα από τον γιατρό να έρθει να δει το μωρό στο σπίτι. Εισαγωγή στο καραμανδάνειο με σημάδια ασιτίας και αφυδάτωσης. Από 3400 έφτασε στα 2530. Πέρασα από δύο ή και τρεις ανακρίσεις για παραμέληση ανηλίκου αλλά όχι γμτ δεν έφταιγα εγώ. Πέρασα πολλά χρόνια με τύψεις και ενοχές και σιωπή και περισυλλογή. Το μωρό είχε μικρό στόμα και λίγη δύναμη για να μπορέσει να θηλάσει από την μεγάλη θηλή του στήθους μου. Τόσο απλό αλλά δεν το είδαν στην κλινική ούτε οι μαίες ούτε οι γιατροί. Το μωρό έκανε πράσινα κακά δείγμα ότι δεν τρεφόταν σωστά αλλά αυτό δεν το αξιολόγησε ο γιατρός. Το μωρό έχανε βάρος για πολύ καιρό αλλά ούτε αυτό το αξιολόγησε ο γιατρός.
Και πολλά άλλα που δεν μπαίνω στην διαδιακασία να τα θυμηθώ γιατί πονάνε. Συγνώμη που δεν σπούδασα ιατρική για να γεννήσω και να μεγαλώσω παιδιά. Εμπιστεύτηκα ανθρώπους γύρω μου - όχι μόνο γιατρούς - και έχασα. Και για πολύ καιρό ήμουν χαμένη.
Το μόνο που με κράτησε ζωντανή και λογική επτά μέρες που ήταν το μωρό στο νοσοκομείο ήταν η κόρη μου που ήταν τότε μόλις δυόμιση χρονών. Τίποτε άλλο.
Αυτή την στιγμή είναι ένα αγόρι δέκα χρονών και κάτι, υγιέστατο και γκρινιάζει στην κουζίνα γιατί δεν θέλει να φάει ψάρι και σαλάτα αλλά γάλα και δημητριακά.

17 Μαΐου 2007

Αντιμετώπιση φόβων. Καλά ώρες ώρες γράφω κάτι αστεία.
Και ερωτώ :
Πώς αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας;
Και απαντώ :
Μπορείς να τους πάρεις έναν έναν να τους αναλύσεις μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο και να τους απομυθοποιήσεις. Αλλά θα τους απομυθοποιήσεις ή θα τους δώσεις τροφή και θα θεριέψουν;
Μπορείς να τους αγνοήσεις και να χάσουν την δυναμική τους. Αλλά θα την χάσουν ή θα βγουν από καμιά γωνιά σε ανύποπτη χρονική στιγμή και θα σε πιάσουν στον ύπνο;
Από προσωπική εμπειρία - κρίσεις πανικού, άγχους, στρες δεκαετιών - δεν υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος σημασία έχει η φάση που είσαι την συγκεκριμένη στιγμή. Έχει τύχει και μια λέξη ενός ανθρώπου που αγαπώ και εμπιστεύομαι να καταλαγιάσει κρίση στην γέννηση της ή και αργότερα και έχει τύχει να με βοηθήσουν και οι δυο παραπάνω τρόποι και με τα υπέρ τους και με τα κατά τους. Και πολλοί πολλοί άλλοι. Ελπίζω να μην σας μπέρδεψα. Εγώ μπερδεύτηκα ολίγον τι.

Διάβασμα

Καλή μου τύχη.
Δεν έπιασε η ευχή. Δεν έχω μυαλό για διάβασμα.
Σήμερα άνοιξα και σελίδες στο ίντερνετ και αρχεία στον υπολογιστή για να προχωρήσω λίγο την εργασία αλλά έκανα ελάχιστα πράγματα.
Θέλω σε ένα χρόνο από τώρα να διαβάζω για την επόμενη θεματική ενότητα. Να έχουν σεβαστεί οι γύρω μου τις επιλογές μου. Να έχω βρει δουλειά.
Και τι κάνω για όλα αυτά; Τίποτα ή σχεδόν τίποτα.
Όχι δεν είμαι ευχαριστημένη από όλα όσα κάνω με μένα. Ξέρω τι να κάνω αλλά δεν ξέρω πως να το κάνω. Και όταν ξέρω πως να το κάνω φοβάμαι να το κάνω.
Τελικά αυτό που πρέπει να δουλέψω είναι η αντιμετώπιση των φόβων μου.

ΕΑΠ

Θέλω να κοιτάξω στο μέλλον αλλά μου βγαίνουν συνέχεια πράγματα από το παρελθόν.
Βάλε μια δύση και ένα βαρκάκι να λιώνει μέσα. Ομορφιά! Μα, αν δεν υπάρχει μάτι να το δει, είναι ομορφιά; Ένα πουλάκι κελαηδά ολομόναχο σε ένα έρημο δάσος... Αν δεν τ' ακούσει κανείς... είναι κελάηδηγμα; Κι είναι μπορετό να κελαηδήσει γλυκά ένα ολομόναχο πουλάκι, αν δεν υπάρχει πίσω από κάποιο φύλλο το αυτάκι ενός άλλου πουλιού; (Λουντέμης)
Πάει καιρός που κοιμόντουσαν όλοι στο σπίτι και εγώ βίωνα στιγμές ευτυχίας από την μοναξιά και την σιωπή.
Χτες πάτησα με δυσκολία τα κουμπιά στον υπολογιστή για να ανοίξουν αρχεία για το ΕΑΠ. Λίγο το διαζύγιο, λίγο η δυσλεξία, λίγο το ένα, λίγο το άλλο, είχα μια αποστροφή τον τελευταίο καιρό για το ΕΑΠ και η ημερομηνία για την παράδοση της γραπτής εργασίας πλησιάζει όπως και οι ημερομηνίες για τις τελικές εξετάσεις πλησιάζουν.
Λοιπόν διάβασμα γιατί έχω βάλει ένα στοίχημα και γιατί θέλω να το κερδίσω.
Καλή μου τύχη.

6 Μαΐου 2007

Πέρασα πολλά χρόνια σιωπής, μοναξιάς και απόρριψης.
25 και μισό ήμουν όταν μπήκα σε αυτή την σχέση.
Ήθελα δίπλα μου έναν άνδρα ώριμο να χτίσω οικογένεια.
Είχα κουραστεί με άνδρες ανώριμους που δεν ήξεραν τι ήθελαν και δεν θα ησύχαζαν αν δεν το αποκτούσαν - όχι ότι εγώ ήμουν καλύτερη - και πίστευα, τρομάρα μου, ότι η ηλικία - 11 χρόνια μεγαλύτερος - θα ήταν εγγύηση ωριμότητας, όσο για την οικογένεια στον μήνα πάνω της σχέσης ο γιατρός μου με διαβεβαίωσε ότι αν θέλω να κάνω παιδί θα πρέπει να προσπαθήσω τώρα γιατί είχα προβλήματα στις σάλπιγγες. Έτσι έκανε ο καθένας τις παραχωρήσεις και τις επιλογές του ανάλογα με τις εμπειρίες του.
Εγώ ήθελα έναν άνθρωπο να είναι δίπλα μου για τώρα και για πάντα. Έτσι έφτασα στο σημείο να κάνω εκπτώσεις σε έκφραση συναισθήματος αλλά και στην πλήρωση της σχέσης, δηλαδή στον έρωτα - στο σεχ.
Μετά από 14 χρόνια και 2 παιδιά δεν αντέχω άλλο να είμαι σε μια σχέση που είχε τελειώσει πριν καλά καλά αρχίσει, σε μια σχέση που προσπαθούσα να βρω λίγο εδώ λίγο πιο εκεί πατήματα για να συνεχίσω να ελπίζω ότι κάτι θα πάει καλά και να πέφτω συνέχεια σε κενά, σε μια σχέση που για αυτόν έχει τελειώσει εδώ και χρόνια αλλά δεν μπήκε στον κόπο να μου το πει και με άφηνε να κάνω προσπάθειες. Δεν το κατάλαβα δηλαδή ότι θα πρέπει να είναι το σπίτι στην τρίχα και τα παιδιά ταϊσμένα, ευτυχισμένα και κοιμισμένα για να κοιμηθεί μαζί μου; Ε όχι τέτοια σχέση δεν την θέλω.
Και το χειρότερο από όλα να ξέρει πως η κατάσταση στο σπίτι δεν είναι τέλεια γιατί η σχέση δεν είναι καλή και να γυρνάει και να το χτυπάει. Είμαι θυμωμένη και με αυτόν και με τον εαυτό μου αλλά λιγότερο από παλιά. Θέλω να κοιτάξω στο μέλλον αλλά μου βγαίνουν συνέχεια πράγματα από το παρελθόν.

04 Μαΐου 2007

Και εγώ αυτό θα πω κάποια στιγμή στα παιδιά μου. Στην κοιλιά μου δεν πρόκειται να σας ξαναβάλω για να ξαναγεννηθήτε και να ξαναρχίσετε, για αυτό μην στεναχωριέστε και κοιτάτε μπροστά.
Μεγάλη κουβέντα το μπροστά. Εγώ μπροστά έχω ένα διαζύγιο. Νοιώθω σαν τον Τιτανικό και το διαζύγιο είναι το παγόβουνο. Ωχ το βλέπω να έρχεται αργά αργά αλλά σταθερά πάνω μου.
Θα ήθελα να κοιμόμουν και αύριο το πρωί να έχουν τελειώσει όλα. Να έχω βρει μια δουλειά, να έχει βγει το διαζύγιο, να έχει τακτοποιηθεί ο πρώην, να έχω δώσει εξηγήσεις στα παιδιά, στους γονείς, στον εαυτό μου. Να ζω την καθημερινότητα όπως την ζω τώρα αλλά και τελείως διαφορετικά. Είμαι κουρασμένη σήμερα. Χάνω αναμνήσεις και ροή σκέψεων. Θέλω εδώ και τώρα την ζωή που δεν ζω.
Στο τέλος του μήνα πηγαίνουμε στο δικηγόρο και όλα θα πάρουν τον δρόμο τους. Καιρός ήταν.
Πέρασα πολλά χρόνια σιωπής, μοναξιάς και απόρριψης.

02 Μαϊου 2007

Η ευτυχία είναι μια εξωτερική κατάσταση που την προσεγγίζουμε στην ζωή μας άλλοτε από πιο κοντά και άλλοτε από πιο μακρυά, άλλοτε μέσω εσωτερικών διεργασιών και άλλοτε μέσω εξωτερικών καταστάσεων ή σε συνδιασμό και των δύο.
Και ερωτώ - ρητορικές ερωτήσεις : Μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι αν όλοι γύρω μας είναι ευτυχισμένοι; Μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι αν τα παιδιά μας - κύρια ευθύνη του κύκλου ζωής μας - είναι ευτυχισμένα; Έκανα δυο αρραβώνες και ένα γάμο στην ζωή μου. Πέρασα καλές και κακές στιγμές, ευτυχισμένες και δυστυχισμένες στιγμές.
Όταν όμως χάνεται όλο αυτό το πέπλο μυστηρίου που καλύπτει μια σχέση στην αρχή και μένεις ακάλυπτος, πρόσωπο με πρόσωπο με τον άλλον και δεν έχεις πια τίποτα να πεις και τίποτα να κάνεις, ανακαλύπτεις ότι ταμπέλες στα συναισθήματα είναι εύκολο να βάλεις, αλλά δύσκολο να αντανακλάνε αυτό που είναι και για αυτό οι σχέσεις είναι τόσο ρηχές στις μέρες μας.
Λέμε εύκολα ότι είμαστε ερωτευμένοι με τον άλλον, λέμε εύκολα ότι αγαπάμε τον άλλον, κάνουμε έρωτα μαζί του και είναι καλά και ένα πρωί δεν βλέπουμε τίποτα στα μάτια του, δεν αισθανόμαστε τίποτα στην αγκαλιά του παρά ένα τεράστιο κενό. Το ίδιο κενό που υπήρχε και προσπαθήσαμε να συμπληρώσουμε με αυτή την σχέση αλλά δεν πέτυχε.
Αποτέλεσμα ή φεύγουμε με ελαφρά πηδηματάκια ψάχνοντας το άλλο μας μισό στην επόμενη σχέση ή μένουμε αν υπάρχει η συνήθεια ή παιδιά. Η συνήθεια είναι πολύ δυνατή κόλλα για τους ανθρώπους, προσφέρει ασφάλεια που ελάχιστοι άνθρωποι δεν την έχουν ανάγκη για να προχωρήσουν δημιουργικά στην ζωή τους. Και τα παιδιά είναι πολύ δυνατή κόλλα για τους ανθρώπους, προσφέρουν αλλαγή - και όχι μόνο - που και αυτή ελάχιστοι άνθρωποι δεν την έχουν ανάγκη για να προχωρήσουν χαρούμενα στην ζωή τους.
Κάποια στιγμή όμως η συνήθεια γίνεται ρουτίνα και τα παιδιά δεν μας έχουν ανάγκη. Και αν δεν υπάρχει αγάπη - έρωτας - συντροφικότητα τότε λυπόμαστε τον εαυτό μας για την ζωή που χρεωθήκαμε να ζήσουμε αλλά δεν την ζήσαμε, γιατί πάνω από όλους γονείς, παιδιά, κοινωνία έχουμε χρέος να ζήσουμε αυτή την ζωή και να την ζήσουμε ευτυχισμένα.
Γιατί όπως έλεγε και η μητέρα μου - και ελπίζω ακόμα να το λέει - στην κοιλιά μου δεν πρόκειτα να σε ξαναβάλω για να ξαναγεννηθείς και να ξαναρχίσεις, για αυτό μην στεναχωριέσαι και κοίτα μπροστά.